Od czerwca do listopada kryzys głodu w 22 krajach ulegnie dalszemu pogorszeniu, w tym: w wyniku kryzysu sudańskiego i zjawiska El Niño – ostrzega ONZ. Należy zdecydowanie nasilić działania humanitarne.

Kraje o najbardziej niepewnej sytuacji to Afganistan, Nigeria, Somalia, Sudan Południowy, Burkina Faso, Haiti, Mali i Sudan. Do najważniejszych przyczyn zalicza się konflikty wewnątrz krajów, kryzysy gospodarcze wynikające z inflacji i wzrostu cen oraz katastrofy związane ze zmianami klimatu.

Według Światowego Programu Żywnościowego ONZ (WFP) oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), która opracowała raport Hunger Hotspots , kryzys w Sudanie i zjawisko El Niño przyczynią się do pogorszenia sytuacji.

– Ten raport jasno pokazuje nam, że musimy działać teraz, aby ratować ludzkie życie, pomagać ludziom radzić sobie ze zmianami klimatycznymi i zapobiegać głodowi. Jeśli nie, skutki będą katastrofalne.

Cindy McCain, dyrektor wykonawczy WFP

Meteorolodzy przewidują, że skutki El Niño będą odczuwalne od połowy 2023 roku, a prawdopodobieństwo ich wystąpienia wynosi 82 procent. Oznacza to mniejsze powodzie na obszarach, które już zostały poważnie dotknięte suszą, na przykład w niektórych częściach Ameryki Środkowej, w regionie Sahel i na Róg Afryki.

Pomoc długoterminowa i zrównoważona

Caritas prowadzi działalność humanitarną we wszystkich dotkniętych katastrofą krajach i w niektórych z nich współpracuje z WFP. Jesteśmy głęboko zaniepokojeni tą sytuacją.

– Negatywny rozwój sytuacji pokazuje, że w pracy humanitarnej konieczne jest myślenie bardziej długoterminowe. Zwłaszcza w obliczu złożonych i długotrwałych kryzysów, z którymi zmagają się poszczególne kraje. Od samego początku celem musi być zrównoważony rozwój, czego wielu międzynarodowych darczyńców nie zapewnia w ramach reagowania kryzysowego.

Tale Hungnes, dyrektor międzynarodowy Caritas Norwegia

Oprócz zapewniania krótkoterminowych emergency response , pracujemy długoterminowo. Ważnym celem jest zapewnienie ludności stabilnego i zrównoważonego dostępu do żywności.

– Poprzez zwiększenie produkcji żywności przyczyniamy się do zmniejszenia niedożywienia i niedożywienia, inwestujemy w lokalne przedsiębiorstwa i działania generujące dochody w społeczeństwie.

Tale Hungnes, szefowa ds. międzynarodowych w Caritas Norwegia

Dodaje, że celem jest zwiększenie odporności lokalnych społeczności i ludności na wypadek nadejścia kolejnego kryzysu.

Niedofinansowanie

Niedofinansowanie jest powszechną tendencją w globalnej pomocy humanitarnej. Wzrost cen żywności i energii spowodowany wojną na Ukrainie sprawił, że międzynarodowi darczyńcy zaczęli priorytetowo wspierać własne, lokalne regiony. Weźmy na przykład Nigerię. Zgodnie z Planem Pomocy Humanitarnej ONZ dla Nigerii na rok 2023, potrzeba 1,3 miliarda dolarów, aby zapewnić pomoc ratującą życie sześciu milionom ludzi w tym kraju. Jak dotąd udało się spełnić jedynie 16 procent wymagań.

– Jesteśmy bardzo zaniepokojeni tą sytuacją i prosimy władze Norwegii o zwiększenie wsparcia dla zespołu montażowego w celu pokrycia ogromnych potrzeb humanitarnych.

Tale Hungnes, szefowa ds. międzynarodowych w Caritas Norwegia

Które kraje pilnie potrzebują pomocy?

W Afganistanie, Nigerii, Somalii, Sudanie Południowym, Haiti, Burkina Faso, Mali i Sudanie kryzys głodu osiągnął katastrofalny poziom.

Inne kraje zagrożone pogorszeniem sytuacji głodu to Republika Środkowoafrykańska, DR Konga, Etiopia, Kenia, Pakistan, Syria, Mjanma, Liban, Malawi i Ameryka Środkowa (Salwador, Gwatemala, Honduras i Nikaragua).